Główny Analizy

Procedura dekodowania spirogramów

Częstość oddechów (BH) określa się na podstawie liczby cykli oddechowych zarejestrowanych na minutę, co odpowiada segmentowi spirogramowemu o wielkości 50 mm w poziomie. Normalna u dorosłej zdrowej osoby liczba ruchów oddechowych wynosi 16-20 w ciągu 1 minuty. BH zależy od płci, wieku, zawodu, pozycji ciała podczas badania. Fizjologiczne wzmożone oddychanie obserwuje się podczas wysiłku fizycznego, pobudzenia emocjonalnego, po ciężkim posiłku.

Obserwuje się wzrost BH w stanach patologicznych:

a) ze spadkiem powierzchni oddechowej płuc: zapalenie płuc, gruźlica, zapaść (niedodma) płuc z powodu jej ucisku z zewnątrz przez płyn lub gaz, stwardnienie płuc, zwłóknienie, zator płucny, obrzęk płuc;

b) w przypadku niedostatecznej głębokości oddychania: trudności w zmniejszeniu mięśni międzyżebrowych lub przepony w przypadku ostrych bólów (suche zapalenie opłucnej, ostre zapalenie mięśni, nerwobóle międzyżebrowe, złamanie żebra, rozwój przerzutów nowotworu w żebrach); ostry wzrost ciśnienia wewnątrzbrzusznego i wysoka pozycja przepony (wodobrzusze, wzdęcia, późna ciąża, histeria).

Patologiczne zmniejszenie oddychania obserwuje się, gdy ośrodek oddechowy jest obniżony, a jego pobudliwość zmniejsza się (guzy mózgu, zapalenie opon mózgowych, krwotok mózgowy, obrzęk mózgu), gdy produkty toksyczne oddziałują na ośrodek oddechowy z powodu znacznej akumulacji we krwi (mocznica, śpiączka wątrobowa, śpiączka cukrzycowa, niektóre choroby zakaźne), z procesami obturacyjnymi (astma oskrzelowa, przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, rozedma płuc).

Oznaczanie DO (objętość oddechowa) - objętość wdychanego lub wydychanego powietrza w każdym normalnym cyklu oddechowym. Wysokość fali oddechowej jest określana w milimetrach i mnożona przez skalę skali spirografu (20 lub 40 ml w zależności od rodzaju spirografu). Zwykle wynosi 300-900 ml (średnio 500 ml).

Zmniejszenie DG, co do zasady, łączy się ze wzrostem BH, a co do zasady ze wzrostem DG ze spadkiem BH (zob. Przyczyny powyżej). Czasami jednak może wystąpić jednoczesne zmniejszenie przedoperacyjnej i czarnej dziury (rzadkie płytkie oddychanie) z ostrym zahamowaniem ośrodka oddechowego, ciężką rozedmą płuc, ostrym zwężeniem głośni lub tchawicy lub jednoczesnym wzrostem dojrzewania i wzrostem czarnych dziur z wysoką gorączką, ciężką niedokrwistością.

Określenie minutowej objętości oddechu (MOD)

Ilość wentylowanego powietrza przez 1 min. MOU określa się mnożąc PRZED częstością oddechu: MOU (l) = UP (ml) HDD. Jeśli fale oddechowe nie są takie same, to MOU określa się sumując PRZED za minutę. Normalnie MOU waha się od 4-10 litrów (średnio 5 litrów). MOU jest miarą wentylacji płucnej, ale nie jest absolutną miarą skuteczności wentylacji pęcherzykowej; zależy od TO, BH i wartości martwej przestrzeni. Przy tym samym MOD wentylacja pęcherzykowa może być różna: częste i płytkie oddychanie jest mniej racjonalne, ponieważ znaczna część wdychanego powietrza wywietrza tylko martwą przestrzeń bez wpadnięcia do pęcherzyków płucnych, skuteczna wentylacja pęcherzykowa jest zmniejszona. Przy tych samych wskaźnikach MOU, ale przy powolnym i głębokim oddychaniu, skuteczna wentylacja pęcherzykowa jest znacznie wyższa. Zatem określenie MOU, częstotliwości i głębokości oddechu oraz porównanie tych wskaźników między sobą i w dynamice nabiera praktycznego znaczenia.

Definicja odpowiedniego MOD (DMOD) 6 jest przeprowadzana zgodnie ze wzorem A.G. Dembo Obliczenia opierają się na właściwej wymianie głównej, która znajduje się na stole Harrisa i Benedykta. Najpierw oblicz DPO2według wzoru: DPO2 = DOO: 7,07 (współczynnik 7,07 jest iloczynem termicznego ekwiwalentu 1 litra tlenu, 4,9, liczba minut na dzień - 1440 i podzielona przez 1000). DMOD = DPO2: 40. W normalnych warunkach 40 ml tlenu jest absorbowane z każdego litra wentylowanego powietrza. MOD zależy od pogorszenia użytkowania wentylowanego powietrza, trudności z normalną wentylacją, naruszenia procesów dyfuzji gazu, zapotrzebowania organizmu na tlen.2, na intensywność procesów metabolicznych.

MOU wzrasta:

a) ze wzrostem zapotrzebowania organizmu na tlen (I i P stopień niewydolności płuc i serca);

b) ze wzrostem procesów metabolicznych (tyreotoksykoza);

c) z niektórymi zmianami w ośrodkowym układzie nerwowym.

a) w ciężkim III stopniu niewydolności płuc lub serca z powodu wyczerpania zdolności kompensacyjnych organizmu;

b) ze zmniejszeniem procesów metabolicznych (obrzęk śluzowy);

c) w depresji ośrodka oddechowego.

Określenie rezerwowej objętości inhalacji (RHD) - maksymalnej ilości powietrza, którą osoba może wdychać po normalnej inhalacji. Wysokość zęba maksymalnej inhalacji (w mm) jest mierzona od poziomu spokojnego oddychania i pomnożona przez skalę skali spirografu. OK ROD. równa 1500-2000 ml. RVD = 45-55% ZHEL. Duże znaczenie praktyczne ma wartość ROvd. Tak nie jest, ponieważ u zdrowych osób podlega znacznym wahaniom. ROI zmniejsza się wraz ze spadkiem powierzchni oddechowej płuc i jeśli istnieją powody, które uniemożliwiają maksymalne rozszerzenie płuc.

Określenie rezerwowej objętości wydechu (Dewd.) - Maksymalna objętość powietrza, które można wydychać po cichym wydechu. Wielkość maksymalnego zęba wydechu (w mm) z poziomu cichego wydechu jest mierzona i mnożona przez skalę skali spirografu. OK ROVID. równa 1500-2000 ml. Royd stanowi około 25-35% VC. Ze względu na znaczną zmienność tego wskaźnika ma duże znaczenie praktyczne. Znaczne zmniejszenie prędkości obrotowej. obserwowane w procesach obturacyjnych (rozedma płuc, astma oskrzelowa, przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli). W zwężonym oddychaniu proporcja rovidów. VC wzrasta.

Określanie pojemności życiowej płuc (VC) - maksymalnej ilości powietrza, które można wydychać po maksymalnym wdechu. VC to ilość DO, ROvd. i rydyd. ZHEL = TO + RO. + Rovyd.

Podczas określania VC na spirogramie mierzy się odległość od szczytu kolana wdechowego (maksymalny wdech) do szczytu kolana wydechowego (maksymalny wydech) w milimetrach, a skalę skali spirograficznej mnoży się. Normalnie VC waha się od 3000 do 5000 ml. Jego wielkość zależy od wieku (rośnie do 35 lat, następnie stopniowo maleje), płci (u kobiet, wydajność VC jest niższa niż u mężczyzn), wzrostu, masy ciała, pozycji ciała. W celu prawidłowej oceny wyników konieczne jest określenie stosunku rzeczywistego VC do należnego (JAL). Aby określić DZHL, użyj wzorów:

JAL w l = 0,052 x P-0,028 x B-3,20 (dla mężczyzn);

JAL w l = 0,049 x R-0,019 x H-3,76 (dla kobiet);

gdzie P jest wysokością, B jest wiekiem.

Odchylenie VC od JEL nie powinno przekraczać 15%. Dlatego praktyczne znaczenie zmniejszenia VC poniżej 85%.

a) w stanach patologicznych, które uniemożliwiają maksymalne rozszerzenie płuc (wysiękowe zapalenie opłucnej, odma opłucnowa);

b) ze zmniejszeniem obszaru funkcjonującego miąższu płucnego, który jest związany ze zmianami samej tkanki płucnej (gruźlica płuc, zapalenie płuc, zwłóknienie płuc, ropień płuc, niedodma itp.);

c) w przypadku wyczerpania elastycznego szkieletu płuc (rozedma płuc);

d) w przypadku patologii pozapłucnej: procesy ograniczające ekspansję klatki piersiowej (kifoskolioza, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), ograniczenie ruchomości przepony, zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne (wodobrzusze, wzdęcia itp.);

e) z chorobami układu sercowo-naczyniowego w obecności stagnacji w krążeniu płucnym;

e) z poważną ogólną słabością;

g) z naruszeniem stanu funkcjonalnego układu nerwowego.

Wartości diagnostycznej VC w pojedynczym badaniu nie można uznać za wystarczającą, jednak w złożonym badaniu funkcji oddechowych wskaźnik ten jest bardzo ważny zarówno do obliczeń, jak i porównań z innymi ilościami, a także do oceny stopnia i rodzaju niewydolności oddechowej (DN).

Definicja wymuszonego VC (FVC) - ilość powietrza, które można jak najszybciej wydychać po maksymalnej inhalacji. Wskaźnik ten charakteryzuje przepuszczalność oskrzeli, elastyczne właściwości płuc, funkcjonalność mięśni oddechowych. Nagrywanie odbywa się przy maksymalnej prędkości taśmy (600 mm / min lub 1200 mm / min).

Krzywa FVC składa się z dwóch części. Pierwsza część, która jest rejestrowana od samego początku wydechu, charakteryzuje się szybkim skokiem prostoliniowym i odpowiada maksymalnemu i stałemu natężeniu przepływu wydechowego. Następnie tempo wydechu zwalnia, krzywa staje się mniej stroma i uzyskuje przebieg krzywoliniowy. Prostoliniowy przebieg krzywej FVC wynika z wydechu ze względu na elastyczność tkanki płucnej. Krzywoliniowy VC odpowiada rosnącej sile mięśni wydechowej.

Definicja FVC jest przeprowadzana poprzez pomiar wysokości krzywej od góry do najgłębszej jej części (w mm), a następnie mnożenie skali spirografu przez skalę. Zwykle FVC jest o 8-11% (100-300 ml) mniej VC, głównie ze względu na wzrost odporności na przepływ powietrza w małych oskrzelach. W przypadku naruszenia drożności oskrzeli i zwiększenia odporności na przepływ powietrza różnica wzrasta do 1500 ml lub więcej. Obserwuje się to w astmie oskrzelowej, przewlekłym obturacyjnym zapaleniu oskrzeli, rozedmie płuc.

Wyznaczanie wymuszonej objętości wydechowej w 1 sek. (FEV1) - Objętość powietrza, którą obiekt może wydychać w pierwszej sekundzie maksymalnego wymuszonego wydechu. Aby określić ten wskaźnik na spirogramie FVC, od znaku zerowego odpowiadającego początkowi wydechu, połóż segment równy 1 sekundzie (1 cm przy prędkości rysowania taśmy 600 mm / min lub 2 cm przy prędkości mechanizmu napędu taśmy 1200 mm / min). prostopadle do przecięcia z krzywą FVC, zmierz wysokość prostopadłej mmi pomnożonej przez skalę skali spirografu,

OK FEV1waha się od 1,4 do 4,2 l / s. W celu dokładniejszej oceny wyników określa się stosunek rzeczywistej FEV.1należne FEV1(Dofv1). Aby obliczyć DFW1stosowane są formuły:

DOPW1= 0,36xP-0,031x6-1,41 (dla mężczyzn);

DOPW1= 0.026хР-0.028хВ-0.36 (dla kobiet).

Praktyczne znaczenie zmniejszenia FEV1 poniżej 75% DOPW1. Znaczenie diagnostyczne FEV1 w przybliżeniu odpowiada znaczeniu VC, ale FEV1 bardziej ograniczone w procesach obturacyjnych.

Definicja testu Votchala-Tiffno Ten wskaźnik reprezentuje względną jednosekundową pojemność, procent FEV1 do ZHEL.

Test Tiffno = FEV1/ VC x 100%

Normalnie test Tiffno wynosi średnio 70-90%. Spadek testu Tiffno poniżej 70% uważa się za patologiczny. Test Tiffno ma ogromne znaczenie w wykrywaniu procesów obturacyjnych w płucach i gwałtownie maleje podczas astmy oskrzelowej, rozedmy płuc.

Określenie roli skurczu oskrzeli w wystąpieniu niewydolności oddechowej i zmniejszenie tych wskaźników za pomocą testów farmakologicznych z lekami rozszerzającymi oskrzela (aminofiliną, adrenaliną, efedryną itp.). FVC rejestruje się przed i po podaniu leków rozszerzających oskrzela. W przypadku wystąpienia objawów skurczu oskrzeli po podaniu leków rozszerzających oskrzela zwiększa się jednosekundowa pojemność.

Określenie maksymalnej wentylacji płuc (MVL): (granica oddychania, maksymalna pojemność oddechowa, maksymalna objętość minutowa).

MVL to maksymalna ilość powietrza, które może być wentylowane przez minutę. Charakteryzuje zdolność funkcjonalną aparatu do oddychania zewnętrznego.

a) obliczyć BH przy maksymalnej wentylacji płuc (przez 15 sekund), pomnożyć tę wartość przez 4 i tym samym określić BH dla MVL przez 1 minutę;

b) określić TO przy maksymalnej wentylacji płuc. Aby to zrobić, zmierzyć rozmiar cyklu oddechowego w milimetrach i pomnożyć przez skalę skali spirografu;

c) pomnóż BH przez DO (z MVL)

MVL w l = BH przy MVL x DO z MVL.

Normalnie MVL jest w zakresie 50-180 litrów w ciągu 1 minuty. Jego wartość zależy od płci, wieku, wysokości badanej pozycji ciała. Aby właściwie ocenić uzyskane wyniki, konieczne jest doprowadzenie rzeczywistej MVL do właściwego. Do obliczeń użyj formuł:

DYVL = JELx25 (dla mężczyzn);

DYVL = JELx26 (dla kobiet).

Praktyczne znaczenie ma obniżenie MVL poniżej 75% należnej kwoty. MVL zależy od siły mięśni, rozciągliwości płuc i klatki piersiowej, oporu przepływu powietrza. Jej spadek obserwuje się w procesach, któremu towarzyszy spadek rozciągliwości płuc i naruszenie przewodzenia oskrzeli. MVL zmniejsza się w różnych chorobach płuc i niewydolności serca. Jego spadek wzrasta wraz z postępem niewydolności płuc lub serca. MVL jest wskaźnikiem, który subtelnie reaguje na stan układu nerwowego.

Określenie rezerwy oddechowej (RD)

Rezerwa oddechu pokazuje, jak bardzo pacjent może zwiększyć wentylację.

RD w l = MVL-MOD

RD w% DMVL = RD / MVL x 100%

RD w% DMVL jest jednym z cennych wskaźników stanu funkcjonalnego aparatu oddechowego. Zwykle RD = 70-80 litrów i nie mniej niż 15-20 razy więcej niż MOU. RD = 85-95% MVL.

RD zmniejsza się z niewydolnością oddechową i serca do 60-55% i poniżej.

Spirogramme płucne normalne

- częściowo odwracalny: wzrost FEV1 o 6–14% w stosunku do oryginału;

- nieodwracalne: tempo wzrostu nie przekracza 5% oryginału.

Niedrożność górnych dróg oddechowych

Analizując kształt pętli przepływ-objętość, można zidentyfikować niedrożność górnych dróg oddechowych. Istnieją trzy funkcjonalne typy przeszkód górnego DP:

  • trwała przeszkoda
  • zmienna przeszkoda hilarna
  • zmienna obturacja bez klatki piersiowej.

(D) Trwałe niedrożność górnych dróg oddechowych (na przykład zwężenie tchawicy z powodu tracheostomii, obustronny porażenie strun głosowych, wole).

Przy „trwałej przeszkodzie” (tj. Przeszkodzie, której geometria pozostaje stała w obu fazach oddychania), przepływ powietrza jest ograniczony podczas inhalacji i wydechu. Jeśli trwała niedrożność znajduje się w centralnych drogach oddechowych, wówczas analiza pętli przepływ-objętość ujawnia spadek natężenia przepływu podczas inhalacji i wydechu.

Górna i dolna część krzywej są spłaszczone, jej kształt zbliża się do kształtu prostokąta i nie ma łatwo wykrywalnego szczytowego przepływu w normie. Kontur wydechowy jest podobny do konturu wdechowego, prędkości przepływu środkowego zarówno wdechu (MIF), jak i przepływu wydechowego (MEF) są w przybliżeniu równe. (Zwykle natężenie przepływu objętościowego podczas wdechu jest około 1,5 razy większe niż podczas wydechu.) Stałe skurcz prowadzi do równomiernego ograniczenia przepływu podczas wydechu i podczas wdechu.

Czynniki dynamiczne mają różny wpływ na drogi oddechowe w klatce piersiowej i poza klatką piersiową (DP). Wewnątrz wdechowej błony grzbietowej utrzymuje się otwarte ujemne ciśnienie opłucnej. Podczas wymuszonego wydechu dodatnie ciśnienie opłucnej otaczające DP powoduje ucisk i zmniejsza ich średnicę. W związku z tym opór DP wzrasta tylko podczas wygaśnięcia.

Podciśnienie w świetle ekstratakrycznej PD jest przyczyną ich zwężenia podczas wdechu. Podczas wydechu powyższe ciśnienie staje się dodatnie, a średnica dróg oddechowych wzrasta. Zazwyczaj szerokie DP zachowują się jak rury półpłynne i podlegają tylko umiarkowanej kompresji. Jednakże, jeśli DP stają się zwężone i plastyczne, ich opór podczas oddychania może się znacznie zmieniać.

(E) Zmienna obstrukcja bez klatki piersiowej (na przykład paraliż lub guz strun głosowych) prowadzi do selektywnego ograniczenia prędkości przepływu powietrza podczas wdechu.

Kiedy jeden sznur głosowy jest sparaliżowany, pasywnie porusza się zgodnie z gradientem ciśnienia wzdłuż nagłośni. Podczas wymuszonej inhalacji przesuwa się do wewnątrz, co prowadzi do zmniejszenia przepływu wdechowego i pojawienia się plateau. Podczas wymuszonego wydechu sparaliżowana struna głosowa jest przesuwana na bok, dlatego krzywa wydechowa nie ulega zmianie.

Obecność takiej przeszkody można łatwo założyć, gdy zmienia się zależność między prędkościami objętościowymi przepływu środkowego: prędkość wdechowa zmniejsza się znacznie w porównaniu z prędkością wydechową (MIF 50%

Spadek - obserwowany w niewydolności oddechowej, ze zmniejszoną zdolnością płuc do rozszerzania się podczas inhalacji.

MVV - maksymalna dobrowolna wentylacja - maksymalna objętość wentylacji

Zmniejszenie - obserwowane ze spadkiem zdolności płuc do rozciągania, z osłabieniem mięśni oddechowych. Obserwuje się to w rozedmie płuc, śródmiąższowych chorobach płuc.

RV - objętość resztkowa - pozostała objętość płuc

Wzrost - charakterystyczny dla rozedmy płuc

FEV 1 - wymuszona objętość wydechowa w 1 sek. - wymuszona objętość wydechowa w ciągu 1 sekundy; FEV 1 / FVC% - stosunek wymuszonej objętości wydechowej w ciągu 1 sekundy do wymuszonej pojemności życiowej płuc

Spadek obserwuje się w zwężeniu światła oskrzeli, co utrudnia wydech. Charakterystyka astmy, przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli

FEV 25-75% - średni wymuszony przepływ wydechowy w środku - natężona wydechowa objętość wydechowa; PEF - szczytowy przepływ wydechowy - szczytowa objętość wymuszona wydechowa

Redukcja - ze względu na zwężenie światła oskrzeli bez wyraźnych oznak poziomu zwężenia. Charakterystyka astmy, przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli

1) FEF (MEF) 25% - średni wymuszony przepływ wydechowy podczas 25% FVC - natężenie natężonego przepływu wydechowego o 25% wymuszone VC

2) FEF (MEF) 50% -owy wymuszony przepływ wydechowy podczas 50% FVC - natężenie przepływu wydechowego objętościowego o 50% wymuszone VC

3) FEF (MEF) 75% -owy wymuszony przepływ wydechowy podczas 75% FVC - natężenie przepływu wydechowego objętościowego o 75% wymuszonego VC

Zmniejszenie tych trzech wskaźników pojedynczo lub łącznie wynika ze zwężenia światła oskrzeli - na poziomie małych, średnich i dużych oskrzeli. Charakterystyka astmy, przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli

Klasyfikacja w zmianach orientacyjnych typu z pirogramu

Spirografia astmy oskrzelowej

Astma oskrzelowa dotyka od 5 do 10% ludzi na świecie. Ta patologia charakteryzuje się zwiększoną reaktywnością drzewa oskrzelowego i zwężeniem światła oskrzeli, dlatego później występują kaszel, duszność i inne charakterystyczne objawy. Ocena ciężkości procesu bez specjalnego sprzętu nie jest łatwa, więc zastosowanie spirografii w astmie oskrzelowej jest kluczowym punktem w diagnozie tej choroby.

Czym jest spirografia?

Spirografia to proces rejestrowania objętości oddechowej za pomocą specjalnego instrumentu. Służy do określania czynności oddechowej płuc, zarówno podczas normalnych ruchów oddechowych, jak i podczas specjalnych ćwiczeń. Badanie jest bezbolesne i nie zajmuje dużo czasu.

Po zakończeniu zabiegu lekarz otrzymuje szereg wskaźników, na podstawie których opisuje jakość wentylacji i wyciąga wnioski na temat ewentualnych naruszeń.

Wskazania do spirografii

Wskazania mogą obejmować następujące czynniki:

  • ataki astmy, które pojawiają się nagle podczas codziennych czynności, w nocy lub podczas wysiłku fizycznego;
  • suchy kaszel przez ponad miesiąc, nie przechodząc po zażyciu narkotyków;
  • ból lub ucisk w mostku;
  • duszność, uczucie braku tchu i niemożność wzięcia pełnego oddechu;
  • płytkie oddychanie, któremu towarzyszy przedłużony wydech;
  • zmiany w oddychaniu w kontakcie z konkretnymi alergenami.

U astmatyków powyższe objawy mogą występować zarówno razem, jak i oddzielnie, z różnym stopniem nasilenia. Na początku mogą się manifestować tylko w nocy i przez krótki czas, ale później postępują. Konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem we wczesnych stadiach choroby w celu przeprowadzenia niezbędnych badań.

Odmiany spirografii do astmy oskrzelowej

Spirogram astmy oskrzelowej jest potrzebny do oceny skuteczności leczenia. Jednym z głównych celów leczenia tej choroby jest osiągnięcie normalnych wskaźników czynności płuc.

Astma charakteryzuje się różnicą w średnicy oskrzeli, która może się zmieniać spontanicznie lub w zależności od wykonywanego leczenia. Zmiany te są wyraźnie widoczne na wynikach spirometrii, jeśli są przeprowadzane kilka razy.

Cechą spirografii u pacjentów z astmą jest potrzeba określenia związku między chorobą a skurczem oskrzeli. Aby to zrobić, przed badaniem może być wymagane wykonanie niewielkiej aktywności fizycznej, na przykład w celu wykonania 10-15 przysiadów.

Aby określić najbardziej odpowiedni lek, najpierw można wykonać próbkę „kontrolną”, po której pacjent otrzymuje aerozol leczniczy (lek rozszerzający oskrzela). Po 10-15 minutach powtórzyć próbkę. Badanie można przeprowadzić kilka razy, aż do znalezienia leku, który najlepiej odpowiada pacjentowi.

Jak prowadzone są badania?

Badanie należy przeprowadzić na pusty żołądek, najlepiej rano. Spirometria może jednak mieć miejsce kilka godzin po posiłku. Co najmniej dzień przed badaniem konieczne jest wykluczenie stosowania jakichkolwiek leków rozszerzających oskrzela.

Procedurę można wykonać w pozycji siedzącej lub stojącej. Aby uzyskać obiektywność pacjenta, zakładają klips na nos lub proszą o naciśnięcie skrzydeł nosa.

Ustnik aparatu mocuje się do ust i wykonuje kilka normalnych oddechów, po których następują trzy kolejne etapy:

  1. Maksymalny możliwy powolny oddech z pełną klatką piersiową.
  2. Ostry wydech.
  3. Głęboki oddech, któremu towarzyszy maksymalny możliwy wydech.

Po zabiegu możesz czuć się zmęczony i zawroty głowy.

Próba jest uważana za nieudaną, jeśli podczas jej wykonywania pacjent przestał oddychać zbyt wcześnie, wystąpił kaszel lub wystąpiło opóźnienie podczas wydechu. Uzyskanie najdokładniejszych danych może wymagać kilku prób.

Czasami, aby określić dodatkowe parametry wentylacji, pacjent może zostać poproszony o oddychanie tak szybko i głęboko, jak to możliwe przez 10–15 sekund.

Kolejnym dodatkowym testem jest test z lekiem rozszerzającym oskrzela. Użyj leku o nazwie Salbutamol, a po 15-30 minutach pacjent jest ponownie proszony o wdychanie do rurki urządzenia. Test przeprowadza się w celu oceny stopnia obturacji oskrzeli i jego odwracalności. Czas zabiegu to 10-15 minut.

Odszyfrowywanie danych

Po udanym badaniu pacjentowi wydaje się wnioski na jego temat, zawierające następujące kluczowe wskaźniki:

  1. TO - objętość oddechowa. Pokazuje ilość powietrza, które dostaje się do układu oddechowego podczas normalnego oddychania i wynosi około 500 ml. Mężczyźni mają trochę więcej niż kobiety.
  2. ROvd - rezerwowa objętość oddechu. Ilość powietrza, która pasuje do płuc po cichym oddechu. Spadek tego wskaźnika obserwuje się przy zmianach obturacyjnych.
  3. ROHYD - rezerwuje objętość wydechową. Ilość powietrza, które może opuścić płuca po cichym wydechu.
  4. VC - pojemność życiowa płuc. Maksymalna ilość powietrza, które można wydychać po maksymalnym głębokim oddechu.
  5. MOD - minutowa objętość oddechu. Ilość powietrza krążącego w płucach przez 1 minutę.
  6. MVL - maksymalna wentylacja płuc. Demonstruje ilość powietrza, które może przejść przez płuca, jednocześnie maksymalizując pracę układu oddechowego. Pacjent musi oddychać tak często, jak to możliwe.
  7. FEV1 (FEV1) - wymuszona objętość wydechowa w ciągu jednej sekundy. Wskaźnik wskaźnika wynosi co najmniej 80%. Jednym z pozytywnych kryteriów astmy jest wzrost FEV1 o ponad 12% po zastosowaniu leków rozszerzających oskrzela.
  8. FVC (FVC) - wymuszona pojemność życiowa płuc. Reprezentuje objętość powietrza wydychanego z maksymalną prędkością po pełnym oddechu. Normalnie powinien wynosić ponad 80%, ale może się zmniejszyć w przypadku astmy oskrzelowej
  9. Indeks Tiffno (FEV1 / FZHEL) - reprezentuje stosunek dwóch poprzednich wskaźników. Pozwala ocenić drożność płuc, aw normie powinna wynosić co najmniej 75%, ale u dzieci możliwe są wartości powyżej 90%. Istnieje bezpośredni związek między spadkiem tego wskaźnika a nasileniem niedrożności drzewa oskrzelowego.
  10. MOS - maksymalna prędkość objętościowa. Opisuje drożność oskrzeli małych, średnich i dużych
  11. PEF (PSV) - szczytowy przepływ wydechowy. Jest to jedno z najważniejszych kryteriów rozpoznania astmy oskrzelowej. Pokazuje ilość powietrza wydychanego w pierwszej sekundzie podczas wymuszonego wydechu po głębokim oddechu.

Interpretacja spirogramu jest wykonywana przez lekarza prowadzącego, on stawia diagnozę i opracowuje plan leczenia.

Jak często możesz to zrobić?

Ponieważ procedura ta nie wiąże się z żadnym ryzykiem dla organizmu, nie ma ograniczeń co do jej wdrożenia. Zaleca się wykonanie spirografii po rozpoczęciu leczenia, po 3-6 miesiącach, a następnie okresowo w celu kontroli. Stosowanie leku rozszerzającego oskrzela jest częścią procesu diagnostycznego i jest stosowane tylko na początku. Pozytywny wynik wskazuje na obecność skurczu oskrzeli i odwracalność niedrożności. Jednak ta odwracalność nie zawsze jest widoczna od pierwszego razu, co może wymagać powtórnego testowania Salbutamolem.

Spirografia - dekodowanie, wartość parametrów, ocena

Wysłany przez Olga Alekina w dniu 1/25/2015 1/25/2015

Zachowanie czynności płuc jest jednym z najważniejszych zadań w leczeniu mukowiscydozy. W celu terminowej zmiany terapii, powołania lub odwołania antybiotyków, leków rozszerzających oskrzela, w celu monitorowania skuteczności kinezyterapii konieczne jest regularne i terminowe prowadzenie badań przepisanych przez lekarza.


Ważne jest, aby pacjenci i ich rodzice rozumieli wyniki spirografii wykonanej w ośrodku płucnym i mogli porównać je z wcześniejszymi wynikami, aby szybko ocenić potrzebę zmian w leczeniu i jego skuteczność.
Ważne jest również, aby mieć do dyspozycji najprostszy sprzęt do prowadzenia dynamicznego monitorowania on-line w domu lub w podróży - przepływomierz szczytowy. Zmiany w samoopisowych wskaźnikach są sygnałem do udania się do lekarza prowadzącego, szczególnie w przypadku mukowiscydozy, gdy opóźnienie nawet w ciągu dwóch lub trzech dni może prowadzić do poważnego pogorszenia choroby.

Istnieje kilka podstawowych metod badania układu oddechowego: pikfluometria, spirometria, pletyzmografia ciała, badania dyfuzji płucnej, zmiany podatności płuc, ergospirometria.
Pierwsze dwa z nich są nam dobrze znane, wszyscy pacjenci z mukowiscydozą regularnie przechodzą te badania. Powiemy ci więcej o tym, co oznaczają główne i najważniejsze z zdefiniowanych parametrów.

Pomiar przepływu barw odbywa się za pomocą małych urządzeń dostępnych do użytku w domu. Za pomocą przepływomierza szczytowego można oszacować najwyższą szybkość, z jaką powietrze może przejść przez drogi oddechowe podczas wymuszonego wydechu. Zmiany tej prędkości odzwierciedlają zmiany w świetle oskrzeli - skurcz oskrzeli. Szczytowa szybkość wydechu koreluje z wymuszoną objętością wydechową w pierwszej sekundzie określaną przez spirometrię (FEV1). Ta metoda jest prosta i dostępna, ale nadaje się tylko do szybkiej oceny. Zmiana wyników pomiarów szczytowego przepływu może być sygnałem dla pacjenta na bardziej kompletne badanie i wizytę u lekarza prowadzącego.

Spirometria to pomiar objętości płuc podczas cichego oddychania, maksymalnej inhalacji i wydechu, z wymuszonym wydechem. Jest to główna metoda badawcza niezbędna lekarzowi prowadzącemu do oceny stanu pacjenta z chorobą płuc. Gdy spirometria określa następujące wskaźniki (w nawiasach przyjęto symbole międzynarodowe):

BH (BF) - Częstość oddechów, liczba ruchów oddechowych na minutę. Normalnie 16-18.

TO (TV) Objętość oddechowa - objętość powietrza w jednym oddechu, zwykle 500-800 ml.

MOD (MTV) Minutowa objętość oddechu to ilość powietrza cicho przechodzącego przez płuca w ciągu jednej minuty. Ten parametr odzwierciedla procesy wymiany gazowej w tkankach płuc. Parametr jest obliczany jako iloczyn częstotliwości oddechu w minutach i PRZED. Wartość parametru zależy od wielu czynników, w tym stanu psychicznego pacjenta (pobudzenie) poziomu sprawności, procesów metabolicznych itp. Dlatego ocena tego parametru jest pomocnicza i tylko w niektórych przypadkach, wraz z dodatkowymi obliczeniami i badaniami, może odzwierciedlać stan płuc.

VC (VC - Vital Capacity) - Pojemność życiowa płuc, objętość powietrza przy maksymalnym wygaśnięciu po maksymalnej inhalacji. maksymalna ilość powietrza wydychanego po najgłębszym oddechu.

Podczas normalnego oddychania, osoba używa niewielkiej części płuc (TO), ale podczas ćwiczeń fizycznych po normalnym oddechu, osoba może kontynuować wdech - zaczyna używać dodatkowej, rezerwowej objętości wdechowej (ROI, IRV - objętość rezerwy wdechowej) (jest to około 1500 ml normalnie) następnie wydychając zwykłą objętość powietrza, osoba może wydychać kolejne 1500 ml (normalne) - objętość rezerwy wydechowej (DOWN, ERV - objętość rezerwy wydechowej). Oznacza to, że oddech staje się głębszy. VC jest sumą TO, rezerwową objętością inhalacji i rezerwową objętością wydechu. Normalnie VC jest równe około 3500 ml. ZHEL - jest jednym z najważniejszych wskaźników funkcji oddechowych. Jego wartości bezwzględne zależą od wieku, płci, wzrostu, masy ciała, sprawności organizmu. Dlatego przy określaniu tego wskaźnika mierzą wysokość, wagę, a następnie obliczają, ile VC osoby różni się od średniej wartości dla osób tej samej płci, wzrostu, wieku (w%). Normalnie VC nie powinien być mniejszy niż 80% oczekiwanego. Zmniejszenie wydajności występuje w chorobach płuc (stwardnienie płuc, zwłóknienie, niedodma, zapalenie płuc, obrzęk, itp.), Z niewystarczającymi ruchami płuc (kifoskolioza, zapalenie opłucnej, zmniejszenie siły mięśni oddechowych). Umiarkowana redukcja VC występuje w przypadku niedrożności oskrzeli.
Po maksymalnym wydechu w płucach pozostaje resztkowa objętość powietrza (około 800-1700 ml), która razem z VC stanowi całkowitą (całkowitą) pojemność płuc.

Wymuszona pojemność życiowa płuc FVC (FVC - wymuszona pojemność życiowa) - objętość powietrza wydychanego z dużym wysiłkiem po bardzo głębokim oddechu. Różnica z ZEL polega na tym, że wydech jest wykonywany tak szybko, jak to możliwe.
Ten parametr odzwierciedla zmiany w tchawicy i oskrzelach. Kiedy wydychamy powietrze, powietrze gaśnie, ciśnienie powietrza wewnątrz klatki piersiowej maleje, a opór oskrzeli w stosunku do przepływu powietrza wzrasta. Dlatego podczas wymuszonego wydechu, osoba może, napinając mięśnie oddechowe, wydychać z dużą prędkością nie całą objętość powietrza (nie wszystkie VC), ale tylko część z nich na początku wydechu, podczas gdy reszta VC wydycha powoli i tylko po znacznym napięciu mięśni.
Jeśli drożność drzewa oskrzelowego jest osłabiona, opór oskrzeli w kierunku przepływu powietrza zaczyna się na samym początku wymuszonego wydechu i zwiększa się jeszcze bardziej na końcu wydechu. Dlatego szybkość wydechu jest mniejsza, wymuszona pojemność życiowa płuc stanowi mniejszą część VC, to znaczy osoba może wydychać mniejszą część powietrza szybko i mocno. Normalnie prawie całe powietrze płuc wydycha szybko (w 1,5-2,5 s) z wymuszonym wydechem, a wartości FVC wynoszą około 90-92% VC.

W celu standaryzacji badania często uwzględniają wymuszoną objętość wydechową w ciągu jednej sekundy (FEV1, FEV1 wymuszona objętość wydechowa w ciągu 1 sekundy), to znaczy, ile powietrza osoba wydycha w ciągu jednej sekundy wymuszonego wydechu.
W zdrowej wartości FEV1 wynosi 70-85% VC. Zmniejszenie wskaźnika wskazuje na zmianę drożności oskrzeli (grubość światła i elastyczność oskrzeli). W ciężkich chorobach obturacyjnych wskaźnik może spaść do 20-30% VC. Im bardziej naruszona jest drożność oskrzeli, tym większy spadek FEV1.

W połowie XX wieku słynny lekarz wojskowy B.E. Zaczął w 1947 r. I niezależnie od niego francuski lekarz R. Tiffeneau w 1949 r. Zaproponował określenie stosunku FEV1 / VC do oceny stopnia obturacji oskrzeli.
Wskaźnik ten nazywany jest indeksem indeksu (IT, FEV1 / VC - Index Tiffeneau, FEV1 / VC). Po zmierzeniu próbka z lekiem rozszerzającym oskrzela jest stosowana do oceny rodzaju niedrożności. Jeśli po teście z lekami rozszerzającymi oskrzela wskaźniki IT wzrosną (test dodatni), przyczyną spadku FEV1 jest głównie skurcz oskrzeli. Jeśli próbka z lekiem rozszerzającym oskrzela jest ujemna, to najprawdopodobniej w patogenezie dominują inne mechanizmy obturacji.
Zmniejszenie FEV1 przy normalnym lub nieznacznie zmniejszonym VC sugeruje niedrożność oskrzeli, ale może być spowodowana osłabieniem mięśni oddechowych u osłabionych pacjentów. W ciężkich procesach obturacyjnych (astma oskrzelowa, zapalenie oskrzeli, mukowiscydoza) wartość FEV1 może spaść do 20–30% VC.

Zmniejszenie FEV1 i ZEL może wskazywać na obecność zarówno zaburzeń obturacyjnych, jak i rozedmy płuc (zwiększona przewiewność płuc) lub zaburzeń ograniczających. W takich przypadkach obecność lub brak restrykcji określa się przez dodatkowy pomiar pozostałej objętości w celu określenia całkowitej pojemności płuc (przeprowadzonej w ramach innego badania, pletyzmografii ciała), która jest zawsze zmniejszana podczas restrykcji, w przeciwieństwie do rozedmy płuc.
Ważne jest, aby normalne wartości IT nie wskazywały jeszcze na brak procesu patologicznego. Na przykład, przy zaburzeniach typu restrykcyjnego (gdy powietrze jest wypełnione ograniczeniami płuc - tkanka płucna jest zmieniana tak, że płuca stają się sztywne i słabo wyprostowane) obturacja oskrzeli może nie być obserwowana, a FEV1 często nie zmniejsza się w porównaniu do wartości normalnych; a w ciężkich chorobach restrykcyjnych, gdy VC jest bardzo zmniejszona, cała mała objętość powietrza, którą dana osoba może oddychać, jest całkowicie wydychana w 1 sekundę, a formalnie FEV1 wynosi około 100%. Dlatego wyniki testu należy oceniać tylko w porównaniu z obrazem klinicznym.
Szczytowa wydechowa prędkość objętościowa / POS / jest maksymalnym wskaźnikiem objętościowego natężenia przepływu (l / s) podczas wykonywania FVC. Charakteryzuje siłę mięśni oddechowych i kaliber „głównych” oskrzeli

Podczas wymuszonego wydechu (pomiar FVC) rejestruje się szczytowe natężenie przepływu wydechowego (PEF, szczytowy przepływ wydechowy) i chwilowe natężenie przepływu powietrza. Ocenione kryterium FEF25-75%.

Dzięki temu łatwiej jest zrozumieć, co jest zapisane na kartce papieru z wydrukiem spirograficznym. Głównymi wskaźnikami, którymi należy się zająć przede wszystkim u pacjenta z mukowiscydozą, są FEV1 (FEV1), VC (VC) i stosunek FEV1 / VC. Ważne jest, aby pamiętać, że profesjonalna i kompetentna ocena stopnia i ciężkości naruszeń oraz ich zmian w trakcie leczenia może być dokonana tylko przez lekarza - specjalistę w zakresie mukowiscydozy.

Dekodowanie spirogramu

Spirogram to zapis ruchów oddechowych (Rys. 3.42). Zapisany na spirografie. Znając skalę skali spirografu i prędkość taśmy, można określić główne objętości płuc (PRZED, ROD., RO. DUR) wskaźniki wymiany gazów płucnych (PO2, KIO2) można określić na podstawie poziomu nachylenia krzywej spirograficznej. Skala spirografu: 1 mm odpowiada 20 ml (dla spirografów takich jak „SG-1M”, „SG-2M”); 1 mm odpowiada 40 ml (dla spirografów takich jak „Metatest-2”). Jednocześnie prędkość przeciągania taśmy 50 mm / min.

Prędkość taśmy, która ma być obliczona z krzywej FVC: 600 mm / min (1 cm = 1 s) - dla spirografów, takich jak „SG-2M”, „SG-1M”; 1200 mm / min (2 cm = 1 s) - dla spirografów typu „Metatest-2”.

Redukcja wskaźników do standardowych warunków

Przy ocenie rzeczywistych wartości objętości płuc należy wziąć pod uwagę, że objętość gazu zależy od ciśnienia atmosferycznego, temperatury medium i nasycenia parą wodną. Dlatego zmierzone wartości objętości prowadzą do stanów pęcherzykowych, tj. Warunków obecności gazu w ciele (system BTPS jest z angielskiego Вody, Temperature, Pressure, Soft): do temperatury 37,0 ° C, ciśnienie barometryczne 760 mm Hg. Art. i 100% nasycenia parą wodną. Aby zbadać wymianę gazu (PO2), powstałe objętości gazów prowadzą do tak zwanych warunków standardowych (system STPD - od angielskiego Standard, Temperature, Pressure, Dry): do temperatury 0 ° C, ciśnienie 760 mm Hg. Art. i brak pary wodnej. Aby doprowadzić wyniki do standardowych warunków, stosuje się współczynniki korekcji w tabeli.

Pojęcie należnych wartości

Wyniki badania są wyrażone w wartościach bezwzględnych i jako procent wartości należnych. Bezwzględne wskaźniki wentylacji płuc nie mają ścisłych stałych. Większość z nich zależy nie tylko od patologii płuc i oskrzeli, ale także zależy od treningu fizycznego, budowy ciała, płci, wieku, wzrostu i masy ciała. Dlatego uzyskane dane są oceniane w porównaniu z tzw. należne wartości, które uwzględniają wszystkie te dane i są normą dla badanej osoby. Wartości należne obliczane są za pomocą wzorów i nomogramów, które opierają się na definicji prawidłowego metabolizmu podstawowego. Ponieważ u zdrowych osób, w zależności od wielu przyczyn (zmęczenie, stan układu nerwowego itp.), Odchylenia od prawidłowych wartości można zauważyć w granicach 15-20%, odchylenia od prawidłowych wartości o więcej niż 15-20% można uznać za patologiczne. Obliczanie wymaganych wartości odbywa się za pomocą specjalnych tabel.

Kolejność dekodowania spirogrammy (rys. 3.42).

Szybkość oddychania jest określona przez liczbę cykli oddechowych zarejestrowanych na minutę, co odpowiada segmentowi spirogramowemu o wielkości 50 mm w poziomie. Normalna u dorosłej zdrowej osoby liczba ruchów oddechowych wynosi 16-20 w ciągu 1 minuty. BH zależy od płci, wieku, zawodu, pozycji ciała podczas badania. Fizjologiczne wzmożone oddychanie obserwuje się podczas wysiłku fizycznego, pobudzenia emocjonalnego, po ciężkim posiłku.

Obserwuje się częstość częstości oddechów w stanach patologicznych:

ze zmniejszeniem powierzchni oddechowej płuc: zapalenie płuc, gruźlica, zapaść (atelektaza) płuc z powodu jej ucisku z zewnątrz przez ciecz lub gaz, stwardnienie płuc, zwłóknienie, zakrzep z zatorami płucnymi, obrzęk płuc;

z niewystarczającą głębokością oddychania: trudności w zmniejszeniu mięśni międzyżebrowych lub przepony w przypadku ostrych bólów (suche zapalenie opłucnej, ostre zapalenie mięśni, nerwobóle międzyżebrowe, złamanie żebra, rozwój przerzutów nowotworu w żebrach); ostry wzrost ciśnienia wewnątrzbrzusznego i wysoka pozycja przepony (wodobrzusze, wzdęcia, późna ciąża, histeria).

Patologiczne zmniejszenie oddychania obserwuje się, gdy ośrodek oddechowy jest obniżony, a jego pobudliwość maleje (guzy mózgu, zapalenie opon mózgowych, krwotok mózgowy, obrzęk mózgu); po ekspozycji na ośrodek toksycznych produktów ze względu na ich znaczną kumulację we krwi (mocznica, śpiączka wątrobowa, śpiączka cukrzycowa, niektóre choroby zakaźne); w procesach obturacyjnych (astma oskrzelowa, przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, rozedma płuc).

Określenie objętości oddechowej - objętość wdychanego lub wydychanego powietrza w każdym normalnym cyklu oddechowym. Wysokość fali oddechowej jest określana w milimetrach i mnożona przez skalę skali spirografu (20 lub 40 ml w zależności od rodzaju spirografu). Normalnie objętość oddechowa wynosi 300–900 ml (średnio 500 ml).

Zmniejszenie objętości oddechowej jest zwykle połączone ze wzrostem częstości oddechów i wzrostem objętości oddechowej (TO), co do zasady, ze spadkiem częstości oddechów (patrz wyżej z powodów). Czasami jednak może wystąpić jednoczesny spadek objętości oddechowej i częstości oddechów (rzadkie płytkie oddychanie) z silnym zahamowaniem ośrodka oddechowego, ciężka rozedma płuc, ciężkie zwężenie głośni lub tchawicy lub jednoczesny wzrost objętości oddechowej i zwiększona częstość oddechów podczas wysokiej gorączki, ciężkiej niedokrwistości.

Określenie minutowej objętości oddychania - ilość wentylowanego powietrza przez 1 min. Minutowa objętość oddechowa (MOD) jest określana przez pomnożenie objętości oddechowej przez częstość oddechów:

Jeśli fale oddechowe nie są takie same, to minutową objętość oddechu określa się sumując objętość oddechową w ciągu jednej minuty. Normalnie minutowa objętość oddechu waha się od 4 do 10 litrów (średnio 5 litrów). Minutowa objętość oddechu jest miarą wentylacji płucnej, ale nie jest absolutnym wskaźnikiem skuteczności wentylacji pęcherzykowej; zależy od objętości oddechowej, szybkości oddychania i wielkości martwej przestrzeni. Przy tej samej minutowej objętości oddechu wentylacja pęcherzykowa może być inna: częste i płytkie oddychanie jest mniej racjonalne, ponieważ większość wdychanego powietrza wywietrza tylko martwą przestrzeń bez wpadania do pęcherzyków płucnych, podczas gdy skuteczna wentylacja pęcherzykowa jest zmniejszona. Przy tych samych wskaźnikach minutowej objętości oddechu, ale przy powolnym i głębokim oddychaniu, skuteczna wentylacja pęcherzykowa jest znacznie wyższa. Zatem określenie minutowej objętości oddechu, częstotliwości i głębokości oddechu oraz porównanie tych wskaźników między sobą i w dynamice nabiera praktycznego znaczenia.

Oznaczenie właściwej minutowej objętości oddychania (DMOD) przeprowadza się według wzoru A.G. Dembo

Obliczenia opierają się na właściwej wymianie podstawowej (OED), która znajduje się w tabeli Harrisa i Benedykta. Najpierw oblicz właściwą absorpcję tlenu (DPO2) według wzoru:

Współczynnik 7,07 jest iloczynem termicznego ekwiwalentu 1 litra tlenu, równego 4,9, liczby minut na dzień - 1440 i podzielonej przez 1000.

W normalnych warunkach 40 ml tlenu jest absorbowane z każdego litra wentylowanego powietrza. minutowa objętość oddechu zależy od pogorszenia się wentylowanego powietrza, upośledzenia normalnej wentylacji, zakłócenia procesów dyfuzji gazu, zapotrzebowania organizmu na tlen.2, na intensywność procesów metabolicznych.

minutowa objętość oddechowa wzrasta, gdy:

zwiększenie zapotrzebowania organizmu na tlen (I i II stopień niewydolności płuc i serca);

zwiększone procesy metaboliczne (tyreotoksykoza);

niektóre uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

minutowa objętość oddechowa zmniejsza się wraz z:

ciężki III stopień niewydolności płuc lub serca z powodu wyczerpania możliwości kompensacyjnych organizmu;

redukcja procesów metabolicznych (obrzęk śluzowy);

z uciskiem ośrodka oddechowego.

Określenie rezerwowej objętości inhalacji (ROI) - maksymalnej ilości powietrza, jaką dana osoba może wdychać po zwykłej inhalacji. Wysokość zęba maksymalnej inhalacji (w mm) jest mierzona od poziomu spokojnego oddychania i pomnożona przez skalę skali spirografu. Zwykle jest to 1500-2000 ml. Rdd = 45-55% VC. Duże znaczenie praktyczne ma wartość ROvd, ponieważ u zdrowych osób podlega znacznym wahaniom. ROvd zmniejsza się wraz ze spadkiem powierzchni oddechowej płuc oraz w obecności przyczyn, które uniemożliwiają maksymalne rozszerzenie płuc.

Określenie rezerwowej objętości wydechu (ROHW) - maksymalnej ilości powietrza, które można wydychać po cichym wydechu. Wielkość maksymalnego zęba wydechu (w mm) z poziomu cichego wydechu jest mierzona i mnożona przez skalę skali spirografu. W normalnym ROVID równym 1000-1500 ml. Krople to około 25-35% VC. Ze względu na znaczną zmienność tego wskaźnika ma duże znaczenie praktyczne. Znaczące zmniejszenie trądziku różowatego obserwuje się w procesach obturacyjnych (rozedma płuc, astma oskrzelowa, przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli). Wraz ze stenotycznym oddychaniem wzrasta udział ROHYD w VC.

Określenie pojemności życiowej płuc (VC) - maksymalna ilość powietrza, które można wydychać po maksymalnej inhalacji. VC jest sumą objętości oddechowej, objętości rezerwy wdechowej i objętości rezerwy wydechowej.

Podczas określania pojemności życiowej płuc, zgodnie ze spirogramem, odległość od szczytu kolana wdechowego (maksymalny wdech) do szczytu kolana wydechowego (maksymalny wydech) mierzona jest w milimetrach i mnożona przez skalę skali spirografu. Zwykle pojemność życiowa płuc waha się od 3000 do 5000 ml. Jego wielkość zależy od wieku (rośnie do 35 lat, następnie stopniowo maleje), płci (u kobiet, pojemność płuc jest mniejsza niż u mężczyzn), wzrostu, masy ciała, pozycji ciała. W celu właściwej oceny wyników konieczne jest określenie stosunku rzeczywistej pojemności życiowej płuc do właściwej (JAL). Aby określić prawidłową pojemność życiową płuc, użyj wzorów:

gdzie P jest wysokością, B jest wiekiem.

Odchylenie VC od JEL nie powinno przekraczać 15%. Dlatego praktyczne znaczenie zmniejszenia VC poniżej 85%.

Pojemność płuc zmniejsza się, gdy:

stany patologiczne, które uniemożliwiają maksymalne rozpylenie płuc (wysiękowe zapalenie opłucnej, odma opłucnowa);

spadek obszaru funkcjonującego miąższu płucnego, który jest związany ze zmianami w samej tkance płucnej (gruźlica płuc, zapalenie płuc, zwłóknienie płuc, ropień płuc, niedodma itp.);

wyczerpanie elastycznej ramy płuc (rozedma płuc);

patologia pozapłucna: procesy ograniczające ekspansję klatki piersiowej (kifoskolioza, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), ograniczenie ruchomości przepony, zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne (wodobrzusze, wzdęcia itp.);

choroby układu sercowo-naczyniowego w obecności stagnacji w krążeniu płucnym;

ciężka ogólna słabość;

naruszenie stanu funkcjonalnego układu nerwowego.

Wartość diagnostyczna pojemności życiowej płuc w pojedynczym badaniu nie może być uznana za wystarczającą, jednak w złożonym badaniu funkcji oddechowych wskaźnik ten jest bardzo ważny zarówno do obliczeń, jak i porównań z innymi ilościami, oraz do oceny stopnia, typu niewydolności oddechowej (DN).

Określenie wymuszonej pojemności życiowej (FVC) - objętość powietrza, które można wydychać po maksymalnej inhalacji z maksymalną możliwą prędkością. Wskaźnik ten charakteryzuje przepuszczalność oskrzeli, elastyczne właściwości płuc, funkcjonalność mięśni oddechowych. Nagrywanie odbywa się przy maksymalnej prędkości taśmy (600 mm / min lub 1200 mm / min).

Krzywa wymuszonej pojemności życiowej płuc składa się z dwóch części. Pierwsza część, która jest rejestrowana od samego początku wydechu, charakteryzuje się szybkim skokiem prostoliniowym i odpowiada maksymalnemu i stałemu natężeniu przepływu wydechowego. Następnie tempo wydechu zwalnia, krzywa staje się mniej stroma i uzyskuje przebieg krzywoliniowy. Prostoliniowy przebieg krzywej wymuszonej pojemności życiowej płuc jest spowodowany wydechem ze względu na elastyczność tkanki płucnej. Krzywoliniowa pojemność życiowa płuc odpowiada wzrastającemu wydechowi mięśni.

Definicja FVC jest przeprowadzana poprzez pomiar wysokości krzywej od góry do najgłębszej jej części (w mm), a następnie mnożenie skali spirografu przez skalę. Zwykle FVC jest o 8-11% (100-300 ml) mniej VC, głównie ze względu na zwiększoną odporność na przepływ powietrza w małych oskrzelach. W przypadku naruszenia drożności oskrzeli i zwiększenia odporności na przepływ powietrza różnica wzrasta do 1500 ml lub więcej. Obserwuje się to w astmie oskrzelowej, przewlekłym obturacyjnym zapaleniu oskrzeli, rozedmie płuc.

Definicja wymuszonej objętości wydechowej w 1 sek. (FEV1) - objętość powietrza, którą pacjent może wydychać w pierwszej sekundzie maksymalnego wydechu wymuszonego. Aby określić ten wskaźnik na spirogramie FVC, od znaku zerowego odpowiadającego początkowi wydechu, połóż segment równy 1 sekundzie (1 cm przy prędkości rysowania taśmy 600 mm / min lub 2 cm przy prędkości mechanizmu napędu taśmy 1200 mm / min). Od końca tego segmentu, prostopadła opada do punktu przecięcia z krzywą FVC, mierzy prostopadłą wysokość w mm i pomnożona przez skalę skali spirografu,

OK FEV1waha się od 1,4 do 4,2 l / s. W celu dokładniejszej oceny wyników określa się stosunek rzeczywistej FEV.1należne FEV1(Dofv1). Aby obliczyć DFW1stosowane są formuły:

Praktyczne znaczenie zmniejszenia FEV1poniżej 80% dofv1.

FEV1jest głównym kryterium, na podstawie którego możemy mówić o przewlekłej obturacji oskrzeli. Wskaźnik ten, charakteryzujący się wysoką powtarzalnością i właściwym wykonaniem manewru, umożliwia rejestrację obecności niedrożności u pacjenta i dalsze monitorowanie stanu drożności oskrzeli oraz jej zmienności. Niedrożność oskrzeli uważa się za przewlekłą, jeśli jest rejestrowana co najmniej 3 razy w roku, pomimo trwającej terapii.

Definicja testu Votchala-Tiffno. Wskaźnik ten reprezentuje względną jednosekundową pojemność, procent wymuszonej objętości wydechowej w ciągu 1 sekundy do pojemności życiowej płuc.

Zwykle test Tiffno wynosi średnio 70–90%. Spadek testu Tiffno poniżej 70% uważa się za patologiczny. Test Tiffno ma ogromne znaczenie w wykrywaniu procesów obturacyjnych w płucach i jest znacznie ograniczony w astmie oskrzelowej, przewlekłym obturacyjnym zapaleniu oskrzeli i rozedmie płuc.

Określenie roli skurczu oskrzeli w wystąpieniu niewydolności oddechowej i zmniejszenie tych wskaźników za pomocą testów farmakologicznych z lekami rozszerzającymi oskrzela. Obecnie najczęściej używane próbki z wziewnymi lekami rozszerzającymi oskrzela (salbutamol, berotok, atrovent, berodual). FVC rejestruje się przed i po podaniu leków rozszerzających oskrzela. W przypadku wystąpienia objawów skurczu oskrzeli po podaniu leków rozszerzających oskrzela zwiększa się jednosekundowa pojemność. Próbka z lekami rozszerzającymi oskrzela pozwala ocenić, czy ta obturacja oskrzeli jest głównie odwracalna lub nieodwracalna.

Głównym kryterium odwracalności obturacji oskrzeli jest wzrost FEV115% lub więcej po teście rozszerzającym oskrzela.

Definicja maksymalnej wentylacji płuc (MVL) to maksymalna ilość powietrza, które może być wentylowane przez minutę (limit oddychania, maksymalna pojemność oddechowa, maksymalna objętość minutowa).

Charakteryzuje zdolność funkcjonalną aparatu do oddychania zewnętrznego.

Określenie maksymalnej wentylacji płuc:

obliczyć częstotliwość oddychania przy maksymalnej wentylacji płuc przez 15 sekund, pomnożyć tę wartość przez 4, a tym samym określić częstotliwość oddychania przy maksymalnej wentylacji płuc przez 1 minutę (CHDMVL);

określić objętość oddechową przy maksymalnej wentylacji płuc (DOMVL). Aby to zrobić, zmierzyć rozmiar cyklu oddechowego w milimetrach i pomnożyć przez skalę skali spirografu;

Normalnie MVL jest w zakresie 50-180 litrów w ciągu 1 minuty. Jego wartość zależy od płci, wieku, wysokości badanej pozycji ciała. Aby właściwie ocenić uzyskane wyniki, konieczne jest doprowadzenie rzeczywistej MVL do właściwego. Do obliczeń użyj formuł:

Praktyczne znaczenie ma ograniczenie maksymalnej wentylacji płuc poniżej 75% właściwej. Maksymalna wentylacja płuc zależy od siły mięśni, rozciągliwości płuc i klatki piersiowej, od odporności na przepływ powietrza. Jej spadek obserwuje się w procesach, któremu towarzyszy spadek rozciągliwości płuc i naruszenie przewodzenia oskrzeli. MVL zmniejsza się w różnych chorobach płuc i niewydolności serca. Jego spadek wzrasta wraz z postępem niewydolności płuc lub serca. Maksymalna wentylacja płuc jest wskaźnikiem, który subtelnie reaguje na stan układu nerwowego.

Określenie rezerwy oddechowej (RD). Rezerwa oddechu pokazuje, jak bardzo pacjent może zwiększyć wentylację.

Rezerwa oddychania w% właściwej maksymalnej wentylacji płuc jest jednym z cennych wskaźników stanu funkcjonalnego aparatu oddechowego. Normalnie rezerwa oddechowa wynosi 70–80 litrów i jest nie mniej niż 15–20 razy mniejsza niż minuta oddechu. RD = 85-95% MVL.

Rezerwa oddechowa spada z niewydolnością oddechową i serca do 60-55% i poniżej.

Określenie wymiany gazowej

Absorpcja tlenu (PO2) - ilość tlenu pochłonięta z wentylowanego powietrza przez 1 minutę; na spirogramie jest on określony przez poziom nachylenia spirogramu (poprzez zmniejszenie gazu pod dzwonem, gdy jest on pochłaniany, zapis spirogramu staje się skośny). Obliczenia dokonuje się na początkowej części spirogramu. Skonstruowany jest trójkąt, którego przeciwprostokątna odpowiada nachyleniu spirogramu. Noga w kierunku poziomym odpowiada odstępowi czasu 1 minuty (50 mm). Wysokość nogi wzdłuż pionu jest mierzona w mm i pomnożona przez skalę skali spirografu (20 i 40 ml). Zwykle pobieranie tlenu wynosi 160-300 ml / min.

Ocena absorpcji tlenu opiera się na ocenie podstawowego metabolizmu. Wskaźnik absorpcji tlenu charakteryzuje poziom podstawowej przemiany materii iw żaden sposób nie odzwierciedla stanu aparatu wentylacyjnego. Absorpcja tlenu wzrasta wraz ze wzrostem procesów utleniania. Ilość wymiany gazowej w stanie spoczynku może być zapewniona do znacznego stopnia zakłócenia oddychania zewnętrznego.

Współczynnik wykorzystania tlenu (CIO2) to liczba mililitrów tlenu pochłoniętego z 1 litra wentylowanego powietrza.

Zwykle współczynnik wykorzystania tlenu wynosi 25–60 ml (średnio 40 ml). Wykorzystanie tlenu w dużej mierze powiela objętość minutową oddychania w% właściwej objętości minutowej oddychania. Wzrost wykorzystania tlenu jest wskaźnikiem dobrego wykorzystania wentylowanego powietrza. Zmniejszenie stopnia wykorzystania tlenu może wskazywać na pogorszenie wentylacji płuc, zmniejszenie skuteczności wentylacji płucnej i zaburzenie procesów dyfuzyjnych. Zmniejsza się stopień wykorzystania tlenu w chorobach płuc i niewydolności krążenia. Należy jednak pamiętać, że przy poważnych stopniach niewydolności oddechowej malejąca objętość oddechowa zaczyna się zmniejszać, ponieważ mechanizmy kompensacyjne są wyczerpane, a wymiana gazowa w spoczynku jest nadal zapewniona przez włączenie dodatkowych mechanizmów krążenia krwi, krwi (policytemii) itp.

Czynnik emocjonalny ma negatywny wpływ na kursy wymiany gazu. Dlatego wykorzystanie tlenu i minutowa objętość oddychania muszą być porównywane z klinicznym przebiegiem choroby.

Wniosek dotyczący stanu funkcji oddychania zewnętrznego opiera się na określeniu rodzaju niewydolności oddechowej (tabela 3.13) i stopnia niewydolności oddechowej (tabela 3.14).

Rodzaje niewydolności oddechowej według spirografii

Aby Uzyskać Więcej Informacji Na Temat Typów Alergii